Topتحلیلی

هرانت میکایلیان: “در مورد آرتساخ، تنها تضمین مهم حفظ وضعیت است حتی در قالب کشور به رسمیت شناخته نشده باشد”

راه اندازی مکانیسم بین المللی برای تثبیت وضعیت در قره باغ کوهستانی مستلزم حضور نیروهای حافظ صلح چند ملیتی مانند کوزوو است. همچنین بر وجود مؤسسه ضامن‌های بین‌المللی دلالت می‌ کند که بخشی از تشکیلات نیروهای حافظ صلح نیز خواهد بود. اما جالب است که آذربایجان تا چه اندازه با استقرار این همه در خاک خود موافقت خواهد کرد و یا تا چه اندازه می توان در این زمینه به آذربایجان فشار آورد زیرا دومی قاطعانه گزینه راه اندازی مکانیسم ثبات بین المللی را رد می کند.

این مطلب را هرانت میکایلیان، کارشناس مسائل سیاسی در گفت و گو با “آرمنپرس” با اشاره به مفاد مهم سخنرانی آرارات میرزویان، وزیر امور خارجه جمهوری ارمنستان در اتریش در مورد مسئله آرتساخ، بیان کرد.

آرارات میرزویان وزیر امور خارجه ارمنستان پس از دیدار با آلکساندر شالنبرگ وزیر امور خارجه اتریش در وین در جمع خبرنگاران بیان کرد که صلح پایدار در منطقه ما تنها در صورتی امکان‌پذیر است که مسائل مربوط به حقوق و امنیت مردم قره‌باغ کوهستانی تحت مکانیسم بین‌المللی و از طریق گفت‌وگوی استپانکرت و باکو به درستی مورد توجه قرار گیرد.

وی گفت: “آذربایجان خواهان خروج نیروهای حافظ صلح روسیه از خاک خود است و به طور کلی مخالف فعالیت سایر ماموریت های حافظ صلح در محل است، بنابراین برای جلوگیری از استقرار آنها هر کاری انجام خواهد داد، حتی اگر فرض کنیم که سازوکار بین المللی در قره باغ راه اندازی شود، آیا به طور کامل ارامنه آرتساخ و چرا امنیت ارمنستان را تضمین نمی کند، زیرا ماموریت های حفظ صلح معمولا همانطور که تجربه بین المللی نشان می دهد، آنها به طور موثر عمل نمی کنند. درست است که حضور نیروهای حافظ صلح روسی تضمینی برای خالی نشدن آرتساخ از جمعیت است، با این حال، این نیز شرط مهمی است که آذربایجان نیز به نوبه خود سیاست نسل کشی را کنار بگذارد.”

طبق مشاهدات وی، آذربایجان امروزی کشور نازی به معنای کلاسیک است و حضور ارامنه آرتساخ را در سرزمین تاریخی خود تحمل نمی کند. تا زمانی که این روایت وجود دارد، هر ماموریت حافظ صلح محکوم به شکست است، به ویژه اینکه در این مرحله هیچ سازوکار یا نیروی بین المللی قابل تشخیصی وجود ندارد که بر ترکیه و آذربایجان فشار بیاورد. در مورد آرتساخ، تنها ضمانت امنیتی مهم به گفته میکایلیان، حفظ وضعیت فعلی است، حتی اگر کشور به رسمیت شناخته نشده باشد.

میکائیلیان با اشاره به چشم‌انداز گفت‌وگوی باکو و استپاناکرت، تاکید کرد که سوال اصلی این است که این گفت‌وگو در چه قالبی انجام می‌ شود. گزینه ای وجود دارد که طرفین باید به عنوان مساوی با یکدیگر مذاکره کنند، اما باکو آن گزینه را رد می کند. فرمت دیگر این است که نمایندگان منتخب از آرتساخ و نمایندگان قدرت دولتی آذربایجان صحبت کنند اما باکو آن را رد می کند و گزینه گفتگو را مطرح می کند که در نتیجه آرتساخ باید به طور کامل با آذربایجان ادغام شود یا به عبارت دیگر تسلیم قضاوت باکو شود که به طور خودکار برای میانجیگران بین المللی و طرف آرشاخ قابل قبول نیست.

وی گفت: “اگر مشخص نباشد چه کسی با چه کسی و در چه مقامی در حال مذاکره است، گفت و گو انجام نخواهد شد. اگر میانجی‌ های بین‌المللی بخواهند وزن مذاکره قره‌باغ کوهستانی را افزایش دهند، آن شرایط توازن قوا را به‌طور چشمگیری تغییر می‌دهد، اما برای این کار، اقدامات خشن علیه آذربایجان ضروری است. به طور کلی حل و فصل مسائل حقوقی، سازمانی و فنی گفت وگو باید با مولفه ماهوی تلفیق شود، زیرا دستور کار نیز بر اساس مواضع طرفین دیکته می شود.”

میکائیلیان گفت: “تقریبا هیچ تماسی بین روسیه و غرب وجود ندارد. نقش سازمان امنیت و همکاری اروپا در منطقه ما نیز کاهش یافته است. و گروه مینسک به مدت یک سال و نیم عملاً غیرفعال بوده است، اگرچه تنها نهاد مجاز از نظر حل مشکل آرتساخ است. علاوه بر این، اگر قبلاً تفاهم و اجماع مشترکی بین روسای مشترک وجود داشت، اکنون مذاکرات با طرف های درگیر به طور جداگانه انجام می شود. میانجی‌ها از حامیان به رقیب تبدیل شده‌اند و می‌ خواهند یکدیگر را از منطقه بیرون برانند و آرتساخ به کارت بازی در این مبارزه تبدیل شده است. باکو با استفاده از این موضوع می خواهد همه فرمت ها را بشکند و موضوع را به زور حل کند.”

مشاهده بیشتر
دکمه بازگشت به بالا