تک نگاری جمعی “ترکی شدن کودکان ارمنی در سال های نسل کشی ارامنه” با تالیف مشترک و تلاش ادیتا گزویان، رجینا گالوستیان، شوشان خاچاتاریان و الینا میرزویان پژوهشگران مؤسسه-موزه نسل کشی ارامنه، منتشر شد.
نویسندگان با مطالعه از منظر حقوقی، تاریخی، ایدئولوژیک و همچنین مذهبی، انتقال اجباری، اسلامی کردن و ترکی کردن کودکان ارمنی را در جریان نسل کشی ارامنه به عنوان اقدام نسل کشی معرفی کردند.
در فصل پنجم تک نگاری، الینا میرزویان، کارشناس مسایل ترکیه، کاندیدای علوم فیلولوژی، نظریه ها، گزاره ها، تزها و آنتی تزها در طول سالیان توسعه یافته اند را تحقیق، هماهنگی و ارائه کرده است که با آن تلاش شد و تلاش می شود تا سیاست برنامه ریزی شده انتقال اجباری و ترکی و اسلامی کردن کودکان ارمنی در جریان نسل کشی انکار شود.
در آستانه یکصد و هشتمین سالگرد نسل کشی ارامنه، Ermenihaber.am با الینا میرزویان در مورد موضوعات مورد بحث در تک نگاری، انکار گرایی ترکی گفتگو کرده است.
سوال-خانم میرزویان، کودکان یکی از آسیب پذیرترین و مورد هدف ترین گروه ها در جریان نسل کشی ارامنه بودند. کودکان ارمنی کشته شدند و از بیماری، گرسنگی و خستگی جان خود را از دست دادند. اما در همان زمان، همانطور که در کار شما به تفصیل بررسی شد، مقامات عثمانی کودکان را از قومیت خود جدا کرده و به زور به محیط ترکی-اسلامی منتقل کردند. آن فرآیند با چه طرح هایی انجام می شد؟
جواب-به همان اندازه که موضوع مورد مطالعه قرار گرفت، همچنان نیازمند رویکردها-مشاهدات پژوهشی جدید و عمیق بود که به همراه همکارانمان در تک نگاری جمعی و به صورت جامع و کامل (در این مورد در قالب کتاب) ارائه کردیم. ارجاعات علمی جداگانه و جزئی به طور مداوم انجام می شد، اما اجازه بدهید بگویم که این کتاب یکی از اولین تلاشهایی است که با رویکردی جمعی و میانرشتهای به بررسی این موضوعات در زمینه نسلکشی ارامنه و ارائه آنها در جهات محدود می پردازد.
غیرقابل انکار است که کودکان ارمنی که به طور کلی نقش بسزایی در تضمین تداوم وجود گروه دارند در جریان اجرای نسل کشی ارامنه، آنها هدف جنایتکاران نسل کشی قرار گرفتند.
در جریان نسل کشی ارامنه، سیاست برنامه ریزی شده دولت ترکیه مبنی بر انتقال اجباری و جذب کودکان ارمنی یکی از مولفه های ساختاری نسل کشی ارامنه است که ترکیه عثمانی به صورت سیستماتیک به اجرا درآورد و به تدریج به شیوه ها و روش های مختلف اجرا کرد: اجبار تغییر مذهب در مظاهر مختلف آن، استخدام گزینشی کودکان ارمنی، انتقال اجباری آنها به قومی دیگر (اقداماتی که منجر به از دست دادن هویت ملی و فرهنگی، خودشناسی با هویت ملی خود با روش های قهری می شود)، فرزندخواندگی، به عنوان استثمار کار رایگان، تحمیل اجباری تعلیم و تربیت مطابق شئونات اسلامی چه در یتیم خانه و چه در خانه و یا در شرایط دیگر، ازدواج اجباری دختران جوان با مردان مسلمان و غیره. این فرآیند خاص سازماندهی شده، برنامه ریزی شده و عمدی به عنوان سیاست دولتی و با نظارت مستمر رهبران عالی رتبه و امتیاز و تشویق مشارکت اقشار مختلف جامعه مسلمان انجام شد که در مورد آن شواهد و حقایق غیر قابل انکاری وجود دارد.
سوال- همگون سازی اجباری ادامه این روند بود، یعنی ترک و اسلامی کردن کودکان ارمنی. روش ها و مراحل اصلی که به وسیله آن هدف محقق شد چه بود؟ چه نوع حقایق یا خاطراتی در چارچوب کار در مورد جنایتی که علیه کودکان ارمنی انجام شده بود، مطرح شد؟
جواب-کل روند ترکیسازی و اسلامیسازی کودکان ارمنی، روشها و جلوههای صحنهای ترکسازی و اسلامیسازی در یتیمخانههای دولتی و موارد و پدیدههای خصوصی و فردی به وضوح در کتاب ارائه شده است. روش های اجرا شده توسط برنامه دولتی، مظاهر آیینی مذهبی خصوصی، ازدواج اجباری دختران جوان، بردگی جنسی، آزمایش های پزشکی در شرایط خانگی، قومی-روانی و روانی که با روش های قانونی، عقیدتی، مذهبی- فلسفی انجام می شود، روش های پنهان و غیر پنهان اجتماعی فرهنگی به طور کامل تجزیه و تحلیل و ارائه شد که بدون عواقب باقی نماند. در این راستا، شرکای همنویسندهام تصویر کاملی را با بخشهای پژوهشی مربوطه خود، بر اساس منابع اولیه، اسناد آرشیوی، شهادت بازماندگان، خاطراتنویسانی که قربانی این روند بودند، دستنوشتهها و چاپی، خاطرات، به تفصیل آشکار می کنند. برخی از این منابع برای اولین بار در گردش قرار می گیرند.
سوال- سال هاست که شاهد اشکال مختلف انکار نسل کشی ارامنه توسط ترکیه، جانشین امپراتوری عثمانی بوده ایم. انکار گرایی چگونه در کدام بسترها یا عرصه ها متجلی می شود و با چه مولفه هایی در چارچوب معضل انتقال اجباری و همگون سازی کودکان ارمنی محقق می شود؟
جواب- در مورد انکار نسل کشی ارامنه توسط ترکها، موضوع کودکان ارمنی تا حدودی در کشور ما مورد بررسی قرار گرفته است. در حالی که طرف ترکیه هدفمند به شکلگیری و ترویج تزها، گزارهها، نظریههای جعلی در این راستا ادامه میدهد که هم در محافل علمی، هم در مجلات علمی، هم کنفرانس ها و هم به منظور انتشار آنها در مطبوعات ترکیه به منظور اطمینان، گسترش و توسعه دسترسی علمی عمومی به موضوع، به صورت مستقیم به منظور انکار تزهای علمی عینی پخش شده در مورد نسل کشی ارامنه منتشر می شود.
قابل ذکر است که این مسیر انکار عمدتاً با روش های انکار، جعل و تهمت تز، گزاره ها و نظریه های ما صورت می گیرد. در این زمینه، طرف ترک “فرهنگ” انکار را عمدتاً با سه مولفه انکار، جعل، تهمت، اجرا می کند که در چارچوب آن تزها، نظریه ها، آنتی تزها، گزاره های منفی را به گردش در می آورد و همچنین از واژگان منفی، عبارات، صورت بندی ها، عبارات محاوره ای استفاده می کند.
این انکار زبانی که جهتی جداگانه و به خصوص توسعه یافته است موضوع مطالعه جداگانه ای است. با استفاده از روش انکار، تزهای عینی تاریخی را با تزهای ضد علمی مقابله می کنند و تزهای جعلی را مطرح می کنند. آنها با استفاده از روش خلقت، واقعیت تاریخی و حقایق را تحریف می کنند و اقدامات خود را به طرف ارمنی و دیگر قدرت های خارجی نسبت می دهند. با روش تهمت، اتهامات ساختگی را هم به ارامنه و هم به خارجیان نسبت می دهند. این رویه علمی خاص دولت از همه راه های ممکن ترویج می شود: از طریق نوشته های رسمی، فعالیت های انتشاراتی، از جمله مطبوعات، دولتمردان، کارگران و محققان اطلاعات علمی.
سوال- تز یا آنتی تز اصلی شناسایی شده در نتیجه بررسی که طرف ترک با آن سعی در انکار این اقدام نسل کشی علیه کودکان ارمنی داشته و دارد چیست؟
جواب- بررسی موضوع در این عمق در چشم انداز کلی انکار به من این امکان را داد که تمام تزها، نظریه ها، گزاره ها، آنتی تزهای جعلی ترکی را بیان کنم که با هدف انکار موضوع کودکان ارمنی در چارچوب نسل کشی ارامنه و تعریف “الگوی اودیسه نجات” ترکیه به عنوان اقدام نسل کشی انجام می شود. موضوع جابجایی اجباری، ترکیسازی و اسلامیسازی یتیمان ارمنی در طرف ترکیه بهعنوان “مظهر حمایت بشردوستانه” از کودکان یتیم در جنگ جهانی اول و در نتیجه آن مطرح می شود. در میان “انگیزه های رستگاری”، ترک ها همچنان تزها و گزاره های جعلی دیگری را ترویج می کنند.
از علم گرفته تا محدودترین حوزه های اطلاعاتی، دولت ترکیه مشغول انتشار این تزهای نادرست است․ از واژگان گرفته، به انکار، جعل و تهمت عمل نسل کشی با روش نسبت دادن نسل کشی به قربانی با تحریف محتوایی، دگرگونی وقایع تاریخی ادامه می دهند، برای تصحیح سابقه آنها به منظور اجتناب از مسئولیت قانونی و کلیه عواقب ناشی از آن تلاش می کنند و همچنین برای اینکه به عنوان “دولت بشردوستانه” در برابر جامعه بین المللی ظاهر شود. در راستای این تبلیغات، طرف ترکیه ای منابع “قدرت نرم” را سرمایه گذاری می کند.
تاریخ نگاری و مطالعات نسل کشی ارمنی ما نه تنها بر اساس افراد، بازماندگان، شاهدان خارجی، اسناد، منابع و مواد آرشیوی، بلکه همچنین بر منابع اساسی حقوقی و سایر نظام های علمی، عمدتاً بر کنوانسیون نسل کشی تکیه می کنند و تزهای ترکی بازتابی از تزهای ما با عناصر انکار، جعل و تهمت است.
سوال- طرف ترک تا چه اندازه موفق می شود این تزها را در خارج از ترکیه منتشر کند؟ و آیا هدف این کار نشان دادن سیستماتیک بیهودگی آنها به جامعه بین المللی است؟
جواب- همانطور که تاکید کردم، سیاست انکار با مراقبت ویژه دولتی انجام می شود. در حوزه علمی ترکیه، حرکت هدفمند نویسندگان ترک در این مسیر خاص به وضوح قابل توجه است. آنها مقالاتی را در مجلات معتبر بین المللی منتشر می کنند، به روزنامه های مترقی گزارش می دهند، بگذارید این طور بگویم، “با انگشت روی نبض دانشمندان ارمنی”، آنها به عمل خود ادامه می دهند. آنها منابع آرشیوی عثمانی را به زبان ترکی مدرن بازنویسی می کنند و آنها را در نسخه هایی منتشر می کنند که حقایق تاریخی را نادیده می گیرد و منبع آرشیوی اصلی را غیرقابل دسترس می کند. با این حال، ما موفق شده ایم از برخی مطالب آرشیوی در دسترس خود استفاده کنیم که در آنها اطلاعات غیرقابل انکاری در مورد سیاست دولتی ترکی کردن یتیمان ارمنی وجود دارد. مطبوعات آرشیوی ترکی زبان آنها، حتی منابع اصلی، برخلاف انکار خودشان، می توانند تصویر واقعی را ارائه دهند. در واقع، ما باید این واقعیت را در نظر بگیریم که در این زمینه قصدی برای اثبات واقعیت شناخته شده و مورد بحث جهانیان نداریم. زیرا در مورد ما تاریخ خود مادی بود و در مورد ترکها مصنوعی و اختراع شده است. با تحقیق و ارائه سیاست انکار هدفمند و منسجم ترکیه با جنبه های مشخص آن، ما این واقعیت را نشان می دهیم که کودکان ارمنی عمدا و برنامه ریزی شده در روند نسل کشی شرکت داشته و هدف قرار گرفته اند.
