بعد از جنگ 44 روزه و حتی قبل از آن متهم به فروش، واگذاری شدیم، یعنی برای حفظ حقوق ارمنستان یا قره باغ تلاشی نکردیم. در این میان اگر اتهامی عینی به ما وارد می شود، باید در مورد چیز دیگری باشد و آن اینکه ما در مورد عدم امکان تحقق افکار و خواسته های ارمنیان در مسئله قره باغ با مردم صحبت نکردیم. نیکول پاشینیان نخستوزیر جمهوری ارمنستان در مصاحبهای با تلویزیون عمومی به این موضوع اشاره کرد.
نیکول پاشینیان اظهار داشت که هرگز گزینه ای در روند مذاکرات برای حل مشکل قره باغ کوهستانی وجود نداشت که راه حلی برای مناقشه قره باغ ارائه دهد. تمام گزینه هایی که روی میز بودند، از زمان اصول مادرید، حل نشدن موضوع قره باغ را فرض می کردند. تنها یک نسخه در سال 1999 وجود داشت که در صورت امضا می توان گفت که مسئله قره باغ حل شده است. این گزینه تبادل بین مقری و قره باغ کوهستانی بود. به عبارت دیگر، مغری به آذربایجان واگذار می شود، قره باغ به ارمنستان ملحق می شود. هیچ راه حل دیگری برای مسئله قره باغ کوهستانی وجود نداشت. این کار به طور خاص انجام شد تا مسئله قره باغ کوهستانی به عنوان نگهبان بر سر ارمنستان بماند. شاید هم روی سر آذربایجان.
نخستوزیر تاکید کرد: و این، به درک من، بهطور خاص به نوعی انجام شد تا موضوع قره باغ کوهستانی همیشه به عنوان یک باتوم بر سر جمهوری ارمنستان بماند. نمی دانم شاید عده ای به آذربایجان هم فکر می کردند، اما الان در مورد ارمنستان صحبت می کنم و می خواهم در مورد ارمنستان صحبت کنم. قبلاً گفته ام، عدم امکان شفاف سازی این که فرآیند در کجا متوقف می شود، زیرا اگر یک محیط قابل پیش بینی یا توانایی پیش بینی پذیری فرآیند دارید، می توانید بحث کنید و تصمیم بگیرید، اما اگر نمی دانید یا مطلقاً وجود ندارد. امکان پیشبینیپذیر کردن روند، آنچه شما میگویید عملا غیرممکن میشود.
