به گفته نرسس کوپالیان، استاد علوم سیاسی در دانشگاه نوادا، ایالات متحده، مرحله فعلی روابط ارمنستان و ایالات متحده نقطه عطفی استراتژیک را نشان میدهد، جایی که ارمنستان به عنوان یک شریک قابل اعتماد و توانمند دیده میشود.
به گفته وی، تئوریهای توطئهای که پیرامون سفرهای مقامات عالی رتبه آمریکایی پخش میشوند، سیستماتیک هستند و هدف آنها جلوگیری از تقویت حاکمیت ارمنستان از طریق همکاری با غرب است.
کوپالیان در مصاحبهای با Factor TV، زمینههای اصلی همکاری با ایالات متحده، از انرژی گرفته تا فناوریهای نظامی را تجزیه و تحلیل کرد و آنها را سنگ بنای آینده ارمنستان دانست.
کوپالیان با اشاره به این فرضیه که ایالات متحده ظاهراً از ارمنستان علیه ایران استفاده میکند، خاطرنشان می کند که این نظریهها عمدتاً توسط نیروهای نیابتی روسیه منتشر میشوند. به گفته این استاد دانشگاه، این روایتها با گامهای واقعی، به ویژه با پاسخ مثبت سفیر ایران، رد میشوند.
او همچنین به تلاشها برای برچسب زدن لغو محاصره با تهدید «ترکیسازی» اشاره کرد.
«این اصطلاح جدیدی نیست، زیرا روسیه مدتهاست که از این ترس از ترکها، زمانی که منطق ترکسازی را در فرهنگ سیاسی ارمنی ما گسترش میدهد، برای توجیه حضور خود در ارمنستان استفاده میکند. به عبارت دیگر، اگر روسیه آنجا نباشد، ارمنستان تمام شده است و ترکها حمله خواهند کرد.»
کوپالیان در مورد ۹ میلیارد دلاری که توسط جی دی ونس، معاون رئیس جمهور ایالات متحده، در بخش انرژی هستهای اعلام شد، توضیح میدهد که این موضوع مربوط به بدهی یا پول بلاعوض نیست، بلکه مربوط به سرمایهگذاری بلندمدت و بستههای مالی است.
به گفته وی، ارمنستان به یکی از ۲۶ کشور جهان تبدیل شده است که در چارچوب «توافقنامه ۱۲۳» از ایالات متحده به فناوریهای هستهای دسترسی پیدا میکند.
«مرحله اول برنامه ۱۰ ساله است. و طبیعتاً بستههای مالی و کمکهای مالی مختلف و سازوکارهای مختلفی وجود خواهد داشت… جمهوری ارمنستان دیگر یک کشور فقیر نیست.»
به گفته وی، همکاری در زمینه هوش مصنوعی، ارمنستان را به یک مرکز فناوری منطقهای تبدیل میکند. «هوش مصنوعی آینده است.
کشورهایی که در این زمینه پیشرفت کردهاند و توانایی سرمایهگذاری دارند، در آینده از قبل مزیت خواهند داشت. شما به مرکز فناوری برای کل منطقه تبدیل می شوید.»
کوپالیان تأیید می کند که درهای بازار تسلیحات آمریکا برای ارمنستان باز شده است، چیزی که تا همین اواخر غیرممکن به نظر می رسید. «تا حدود ۸-۹ ماه پیش، جمهوری ارمنستان نمیتوانست به وزارت دفاع ایالات متحده نزدیک شود. این امر مستثنی بود. همه درها برای ما بسته بود.
وقتی عضویت خود را در سازمان پیمان امنیت جمعی متوقف کردیم، یعنی عملاً از این سازمان خارج شدیم، توانستیم متقاعد شویم که شریک قابل اعتمادی هستیم. زمان آن فرا رسیده است. البته، بله، این دیگر یک نظر نیست، این واقعیت است.
چه نوع سلاحهایی می توانیم از شما بخریم و پاسخ ایالات متحده این است که البته، بیایید بنشینیم، در مورد آن بحث کنیم و ما آمادهایم به شما بفروشیم، زیرا شما شریک قابل اعتماد هستید.»
او تأکید می کند و می افزاید که در حال حاضر نه گرجستان و نه آذربایجان فرصتی برای دستیابی به چنین فناوریهایی ندارند.
او در جمعبندی گفتگو درباره منافع استراتژیک ایالات متحده در منطقه، به دو هدف اصلی اشاره میکند: اول، داشتن شریک دموکراتیک، باثبات و قابل پیشبینی، و دوم، داشتن ثبات، رشد اقتصادی و رفع محاصره در منطقه.
